Praojczyzna german jest półwysep jutlandzki i skandynawski. W środkowej europie osiedlili Sie nad renem i Dunajem. Około 1200 r. p.n.e. przesuwając się ku południowi wyparli z niziny niemieckiej Celtów. Po dokonaniu ekspansji germanie podzieli się na trzy grupy. Grupa północna( Ingewoni) pozostała w ojczystych ziemiach, zachodnia( Hermioni) grupa objęła we władanie ziemie od renu po górny Dunaj( do tej grupy należeli Goci i Wizygoci),wschodni germanie( Istewoni) przekroczyli łabę i ujarzmili słowian naddunajskich. Jako, ze plemiona słowiańskie nad odrą były niezorganizowane państwowo, nie przeszkodziły germanom w przemarszu nad Wisłę i dalej ku stepom czarnomorskim. W IV wieku n.e. germanie byli juz ludem osiadłym, utrzymującym się z uprawy roli. Był to lud często odczuwający głód ziemi i podejmował wiele wędrówek by zdobyć nowe tereny. Poza rolnictwem zajmowali się hodowla, jako pomocniczą gałęzią gospodarczą. Pierwotna wspólnota germańska w IV w n.e. była juz w konchowym stadium rozpadu. Wraz z nią rozpadli się rod patriarchalny. Na czele społeczeństwa stanęła nieliczna grupa rodowej arystokracji, która tworzyła legendę swojego boskiego pochodzenia i skupiała wokół siebie zbrojne drużyny. Majątek swój i uznanie społeczeństwa zdobyła w licznych wojnach. Istniała także grupa zdeklasowanych członów rodu, która popadła w obca zależność, czyli ludzie półwolni. Niewolnictwo zaś miało charakter patriarchalny i nie odgrywało roli ekonomicznej. Niewolnicy nie byli sprzedawani. Osadzano ich na roli lub zaliczano do domowej czeladzi, a jego położenie prawne przypominało to z którego korzystali ludzie półwolni. Rozwarstwiona organizacja była dzielona przez wielką ilość ludzi wolnych, stanowiących większość społeczeństwa germańskiego. Stopniowo organizacja rodowa była zastępowana przez wspólnotę gminną i szerszy związek markowy, oparte na sąsiedztwie. W ten czas wykształciła się indywidualna własność ziemi, pozostawiając wspólną własność gminną lasów i pastwisk. Powszechna była współodpowiedzialność krewniaków w przypadku popełnienia przestępstwa przez jednego z członków rodu. Osoba pokrzywdzona miała prawo do krwawej zemsty, więc odwety były często stosowane. Nie znali Germanowie życia miejskiego, mimo posiadania grodów. Osadnictwo skupiało się na otwartych terenach i uzależnione było od kształtu terenu. Miało charakter osiedli jedno- lub wielodworczych. Domostwa budowano z drewna, którego tez używano do zdobnictwa. Najczęściej korzystano z motywów zoomorficznych i geometrycznych. Germanie odziewali się w spodnie i wełniane płaszcze, używano tez skór zwierzęcych. Kobiety i możni korzystali z lnianych szat spodnich. Bogaci członkowie plemion używali fibul- zapinek do odzienia, czasem nosili bransolety, naszyjniki oraz bron ozdobna, upiększaną zlotem i kamieniami półszlachetnymi. W IV wieku nie wytworzyli oni jeszcze organizacji państwowej, a ich ustrój nazywany jest demokracja wojenną. Najwyższą władzę posiadał wiec, czyli zgromadzenie ludowe, w którym uczestniczyli wszyscy wolni członkowie plemienia. Sprawowano tam sadownictwo oraz decydowano o wojnie lub pokoju. Na wiecu wybierano wodza na czas wojny, a zwano go rex, czyli król. Na temat wierzeń germanów europejskich nie wiele wiadomo. Doskonale natomiast jest opisana religia i wierzenia plemion skandynawskich, czyli głownie wikingów.