Na przełomie piątego i czwartego tysiąclecia p.n.e na Bliskim Wschodzie rozpoczęło się użytkowanie miedzi. Kilkaset lat później uzyskano stop miedzi i cyny, czyli brąz. Gdy kultura kreteńska, cykladzka i helladzka korzystające z brązu spotkały się z kulturą ceramiki sznurkowej z Niżu Europejskiego, do Europy zawitała era brązu. Na ziemiach polskich brąz upowszechnił się około 1800- 1900r p.n.e. pomimo użytkowania brązu i poznawania innych metali nadal korzystano z narzędzi kamiennych. Natomiast kontakty handlowe spowodowały ujednolicenie kulturowe europy. Jednymi z najważniejszych kultur tego okresu była kultura unietycka( Czechy), która rozpowszechniła się głównie w Polsce zachodniej, kultura Chłopice- vesel z terenów Czech, Moraw i Słowacji, obejmująca tereny wschodnie ziem polskich, oraz kultura mierzanowiska( woj. Podkarpackie). Natomiast na terenie wschodniej i środkowej polski powstała kultura trzcinecka( okolice Puław), która kontynuowała tradycje pasterskie wschodnich regionów Polski. Na zachodnich ziemiach powstała kultura zwana przedłużycką, wywodząca się z kultury unietyckiej pod wpływem pojawiającej się około 1600 lat p.n.e. kultura przedłużycka zajmowała się hodowlą zwierząt i rolnictwem. Około 1300 r p.n.e rozpowszechnił się zwyczaj palenia zwłok, co świadczy o zmianie poglądów religijnych. Powszechnie zaczęto uważać ogień za siłę oczyszczającą wyzwalającą dusze z ciała. Pojawił się tez kult słońca, pioruna i ognia jako jego emanacji na ziemi. W ten czas wykształciła się kultura Łużycka, a objęła ona tereny od środkowej Łaby po dorzecze Bugu oraz Morawy i Słowację po Bałtyk. Okres swietności tego ludu to 1300- 300r p.n.e. była to kultura rolnicza z udziałem innych zajęć, o bogatym wyposażeniu cywilizacyjnym. Wytwarzali i posiadali z handlu wiele ozdób oraz przedmiotów z brązu i złota. Słowianie w tym czasie według niektórych badaczy migrowali ze stepów azjatyckich na zachód. Jednak prawdopodobnie prasłowiański charakter miała tylko wschodnia odmiana kultury Łużyckiej.